เกิดความโศกเศร้าปั่นป่วนพระทัยจนสิ้นสติสลบไป พอค่ำน้ำค้างพรมก็กลับรู้สึกพระองค์ ได้พระสติดำริว่า ไม่ควรจำนนต่อเคราะห์กรรม เมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องดินแก้ไขความร้ายต่าง ๆ ให้พ้นไป

    ก็พาร้างกวางดั้นด้นมาจนถึงไร่ตายาย ตายายชาวไร่สองคนนี้เลี้ยงนกแก้วไว้ตัวหนึ่ง คืนวันนั้นนกแก้วมีอันเป็นล้มตายลง ตายายก็เอาศพนกแก้วไปทิ้งนอกรั่วบ้าน พอดีใกล้รุ่ง กวางสรรพสิทธิ์ด้นดั้นป่ามาพบเข้า เจ้าสรรพสิทธิ์ก็ถอดหัวใจออกจากกวางใส่ให้กับนกแก้ว

   นกแก้วกลับคืนชีพเป็นนกแก้วสรรพสิทธิ์รีบโผผินมายังพระราชวัง บินไปจับอยู่ที่พระแกลห้องของพระนางสุวรรณเกสร แล้วพูดว่า ข้าบินมาไกล หิวโหยยิ่งนักขอทานข้าวกินสักหน่อยเถิด พระเทวีแปลกพระทัย ที่นกพูดได้ ครั้นซักถามสองสามคำก็รู้ว่า นี่คือพระภัสดาในร่างนกแก้ว ทั้งรู้เรื่องที่เป็นมาอย่างโปร่งใส

   ก็วางแผนซ้อนกลเอานกแก้วซ่อนไว้ในปราสาทแล้วเสเด็จไปหาพี่เลี้ยงพูดว่าตั้งแต่ได้มาเป็นพระภัสดา ก็รู้อยู่ว่ามีฤทธิ์มาก แต่ยังไม่เคยเห็นว่ามีฤทธิ์อย่างไร เจ้าสรรพสิทธิ์ปลอมก็ว่า จะแสดงฤทธิ์ให้ได้ชม ว่าแล้วก็สั่งให้อำมาตย์ไปหาแพะตายมาตัวหนึ่ง ว่าจะแสดงฤทธิ์ชุบแพะตายให้กลับมีชีวิต

   พวกอำมาตย์จัดทำพลับพลาหน้าพระลาน ให้เจ้าสรรพสิทธิ์ตัวปลอมแสดงฤทธิ์ อวดศักดาครั้นได้เวลาพี่เลี้ยงกับพระนางสุวรรณเกสร พร้อมสนมกำนัล ข้าราชบิพาร ก็มายังพลับพลา นางสุวรรณเกสรนั้นเอานกแก้วใส่หีบให้นางพระกำนัลถือตามไป

   ได้เวลาลั้นฆ้อง พี่เลี้ยงก็ร่ายมหามนต์ถอดดวงใจ ใส่ในร่างแพะ แพะนั้นก็กลับคืนชีพ ลุกขึ้นโลดเต้น ปวงประชาก็ให่ร้องชมเชย ขณะนั้นนางสุวรรณเกสร ก็เปิดหีบนกแก้วให้เจ้าสรรพสิทธิ์ร่ายมนต์ถ่ายดวงใจ กลับเข้าร่างของตน ดวงใจพี่เลี้ยงไปติดอยู่กับแพะ

   เจ้าสรรพสิทธิ์ก็รับสั่งให้พวกเสนาจับแพะมาถวายโดยเร็ว โปรดให้ฆ่าเสียว่าเป็นแพะอุบาทว์ ( ไม่ใช่แพะรับบาป ) คนทุจริตต้องได้รับโทษแห่งความทุจริตคิดมิชอบของตนอย่างแน่นอน พี่เลี้ยงทรยศก็ถึงกาลมรณาโดยชาวบ้านมิได้รู้เลศนัย เจ้าสรรพสิทธิ์หมดเคราะกรรมได้ครองราชสมบัติจนสิ้นพระชนม์