ข้าแต่พระนาคเสน ผู้ใดจะไม่เกิดอีก ผู้นั้นยังได้เสวยทุกขเวทนาอย่างใดอย่างหนึ่งหรือไม่
ขอถวายพระพร ได้เสวยก็มี ไม่ได้เสวยก็มี
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ที่ว่าได้เสวยก็มีไม่ได้เสวยก็มีนั้น คือเสวยอะไร ไม่ได้เสวยอะไร
ขอถวายพระพร ได้เสวยทุกขเวทนาทางกาย ไม่ได้เสวยเวทนาทางใจ
ข้าแต่พระนาคเสน ข้อที่ว่าได้เสวยเวทนาทางกาย แต่ไม่ได้เสวยเวทนาทางใจนั้น คืออย่างไร
ขอถวายพระพร คือเหตุปัจจัยอันใดที่จะให้เกิดทุกขเวทนาทางกายยังมีอยู่ ผู้นั้นก็ยังได้เสวยทุกขเวทนาทางกายอยู่ เหตุปัจจัยอันใดที่จะให้เกิดทุกขเวทนาทางใจดับไปแล้ว ผู้นั้นก็ไม่ได้เสวยทุกขเวทนาทางใจ
ข้อนี้สมกับที่สมเด็จพระจอมไตรตรัสไว้ว่า
ผู้นั้นได้เสวยเวทนาทางกายอย่างเดียว ไม่ได้เสวยเวทนาทางใจ
ข้าแต่พระนาคเสน ผู้ไม่ได้เสวยทุกข์เวทนาแล้วนั้น เหตุไรจึงยังไม่ปรินิพพาน
ขอถวายพระพร ความยินดีหรือยินร้าย ไม่มีแก่พระอรหันต์เลย พระอรหันต์ทั้งหลาย ย่อมไม่ทำสิ่งที่ยังไม่แก่ไม่สุกให้ตกไป มีแต่รอการแก่การสุกอยู่เท่านั้น
ข้อนี้สมกับ พระสารีบุตรเถระ
ผู้เป็นเสนาบดีในทางธรรมได้กล่าวไว้ว่า
เราไม่ยินดีต่อมรณะ เราไม่ยินดีต่อชีวิต เรารอแต่เวลาอยู่ เหมือนกับลูกจ้างรอเวลารับค่าจ้างเท่านั้น
เราไม่ยินดีต่อมรณะ ไม่ยินดีต่อชีวิตเราผู้มีสติสัมปชัญญะ รอแต่เวลาอยู่เท่านั้น
ข้าแต่พระนาคเสน พระผู้เป็นแก้ถูกต้องดีแล้ว
ในข้อนี้มีความหมายว่า พระอรหันต์ยังต้องมีความทุกข์ทางกาย เช่น หนาวร้อน หิวกระหาย ปวดอุจจาระปัสสาวะ การป่วยไข้ไม่สบาย ความแก่ และความตาย เป็นต้น
แต่จิตใจของท่านไม่กระวนกระวายไม่เป็นทุกข์ไปด้วย ยอมรับนับถือกฎของธรรมดา พระนาคเสนจึงตอบว่า
